Over

Schoonrijden op natuurijs roept een gevoel van nostalgie op, mensen die sierlijk over het ijs zwieren. Het ziet er gemakkelijk uit, maar schijn bedriegt. Schoonrijden op de schaats kent een lastige techniek en er zijn speciale schoonrijdschaatsen voor nodig. Een schoonrijder rijdt rechtuit, in een soort s-bochten. Het been waarmee de schaatser afzet, moet met een soepele en elegante beweging evenwijdig aan, maar een stukje vóór het andere been gehouden worden tot de schaats het ijs raakt. Als de schaats op het ijs staat, maakt de schaatser een voorwaarts-buitenwaartse boog, op de buitenzijde van het schaatsijzer. Halverwege de slag draait de schaatser op de andere zijde van de schaats en rijdt een voorwaarts-buitenwaartse bocht de andere kant op. Dit wordt ‘kantwisseling’ genoemd. Veel schoonrijders rijden voor hun plezier, het liefst op natuurijs maar ook op kunstijsbanen. Er zijn ook wedstrijden. Het kan zowel individueel als in paren of zogenaamde blokken gedaan worden. Ook zijn er schaatsers die in klederdracht schoonrijden.

Gemeenschap

Schoonrijden wordt georganiseerd beoefend door ongeveer 200 schaatsers, in zeven afdelingen van de Landelijke Vereniging van Schoonrijders, de LVS. De LVS behartigt de belangen van de schoonrijders en geeft het blad De Schoonrijder uit. Nauw betrokken is de KNSB, de Koninklijke Nederlandse Schaatsenrijders Bond, dit als belangenbehartiger in de breedste zin van de schaatssport in Nederland. Het bestuur van de sectie schoonrijden van de KNSB is tevens het bestuur van de LVS.

Geschiedenis

Het schoonrijden is de oudste herkenbare schaatsdiscipline. Op veel zeventiende-eeuwse schilderijen zien we schoonrijders. Pas in de loop van de negentiende eeuw ontwikkelde zich het hardrijden. Vanaf 1875 werd het schoonrijden ook in wedstrijdverband beoefend. In 1891 werd er door de Koninklijke Nederlandse Schaatsenrijders Bond (KNSB) een landelijk reglement voor het schoonrijden ingevoerd. In de periode 1900-1940 groeide de populariteit van het schoonrijden. Als er ijs was, werden er lokale, gewestelijke en nationale kampioenschappen gehouden. Rond 1940 was er binnen de KNSB een Commissie voor het Schoonrijden, ook was een aparte Propagandacommissie. Een aantal schoonrijders richtte in 1946 de Landelijke Vereniging van Schoonrijders (LVS) op. Na 1960 nam de populariteit van het schoonrijden drastisch af, ten gunste van het hardrijden op de lange baan en het kunstrijden. Rond 1970 was het dieptepunt bereikt met ongeveer zeventig leden van de LVS. Daarna leefde het schoonrijden weer op en steeg het aantal leden.

Organisatie

Landelijke Vereniging van Schoonrijders
Dalwagen 3
6669 CA Dodewaard
Website